De lucht voelt anders. De zomerwarmte maakt plaats voor frisse wind, en het riet kleurt langzaam goud. 

Luuk zit op de rug van IJsbrand terwijl ze laag over Nieuw Land vliegen. “Het lijkt alsof alles verandert,” zegt hij zacht.

“Dat klopt,” knikt IJsbrand. “September is een maand van beweging. 
Vogels maken zich klaar voor hun lange reis naar het zuiden. En in de Oostvaardersplassen begint iets spectaculairs: de bronst.”

“Bronst?” vraagt Luuk nieuwsgierig.

“Ja,” legt IJsbrand uit. “De edelherten roepen luid om indruk te maken op de hindes. Hun burlen klinkt als een diepe trompet door de Oostvaardersplassen. Soms hoor je het kilometers ver.”

Luuk spitst zijn oren. In de verte klinkt een krachtig gebrul. “Wauw… dat klinkt spannend!”

“Het is een strijd om wie de sterkste is en wie de meeste aandacht van de vrouwen kan trekken,” zegt IJsbrand. “En mensen komen kijken. Er zijn speciale excursies om de bronst te beleven.”

 “En kijk daar” Hij wijst naar een groep grutto’s en lepelaars die zich klaarmaken voor vertrek. “Ze vliegen straks duizenden kilometers naar warme landen.”

Luuk ziet hoe de vogels zich verzamelen, alsof ze een laatste vergadering houden voor vertrek. De wind ruist door het riet en draagt de geuren van natte aarde en herfstbladeren met zich mee. IJsbrand daalt iets lager zodat Luuk de herten in de Oostvaardersplassen beter kan zien. 
Een hert oefent zijn burl, nog wat schor. Luuk glimlacht om het tafereel, alsof hij een geheim moment van de natuur mag meemaken.

 “Het lijkt wel alsof de hele wereld zich klaarmaakt voor iets groots,” fluistert hij.

Luuk schrijft in zijn boek: September, Herfstkleuren. Bronst van edelherten in de Oostvaardersplassen. 

Vogels beginnen hun trektocht.

Ze landen even op een uitkijktoren. Luuk ziet het landschap in warme tinten: goud, rood, bruin. 

Hij hoort het burlen van herten en het geroep van vogels. “Het is alsof de natuur een concert geeft,” zegt hij lachend.

“En het mooiste?” zegt IJsbrand. “Dit alles gebeurt vlak naast Lelystad. Je kunt van de stad naar dit spektakel fietsen in een kwartier.”

Luuk glimlacht. “Dan vertel ik iedereen dat ze moeten komen kijken.”“Goed idee,” knipoogt IJsbrand. “Want Nieuw Land is van ons allemaal.”