De zomer is op zijn hoogtepunt. De lucht is helderblauw, het water van het Markermeer glinstert als een spiegel. Luuk zit op de rug van IJsbrand en voelt de warme wind langs zijn gezicht. 

“Vandaag,” zegt IJsbrand, “gaan we het grote wateravontuur beleven.”

Ze stijgen op en vliegen richting het Markermeer. Onder hen varen zeilboten met witte zeilen, supp’s glijden door het water en kinderen spelen op het strand. 

“Iedereen geniet van het water,” zegt Luuk. “Het lijkt een feest.”

“Dat is het ook,” knikt IJsbrand. “Water is leven. Voor ons, voor vissen, voor vogels. En voor mensen die hier komen om te ontspannen.”

Ze landen even op het strand bij Marker Wadden. Luuk kijkt naar de golven die zacht tegen de oever rollen. “Het is zo stil hier,” zegt hij.

Luuk schrijft in zijn boek: Augustus, Markermeer, Marker Wadden.

Ze vliegen verder over het water. Plots ziet Luuk een enorme schaduw onder hen. “Wat is dat?” vraagt hij geschrokken.

“Een zeearend,” fluistert IJsbrand. “De koning van Nieuw Land. Hij jaagt op vissen. Kijk hoe groot hij is!”

Luuk kijkt ademloos toe hoe de majestueuze vogel met gespreide vleugels boven het water cirkelt. “Wauw… en dat gewoon hier.”
“Ja,” zegt IJsbrand trots. “De zeearend gaat terug naar de Oostvaardersplassen.”

“En binnenkort is daar nog iets bijzonders, Het Vogelfestival,” glimlacht IJsbrand. “Een dag waarop iedereen vogels viert. Er zijn excursies, workshops en verschillende activiteiten. Mensen leren over vogels en ontdekken hoe belangrijk dit gebied is.”

“Dus dan is het feest voor vogels én mensen?” vraagt Luuk.

Ze vliegen een stukje lager, zodat Luuk de glinstering van het water beter kan zien. Een school kleine visjes schiet weg wanneer de schaduw van IJsbrand over hen glijdt. Aan de horizon ziet Luuk een kitesurfers dansen over de golfen, alsof ze deel zijn van het landschap. 

IJsbrand wijst naar een zandbank waar jonge meeuwen oefenen met vliegen, nog wat wiebelig en onhandig. Luuk moet lachen om hun pogingen. “Zelfs de vogels leren hier nieuwe dingen,” zegt hij zacht. “Iedere dag.”

Als de zon langzaam zakt, vliegen ze terug richting Lelystad. Onder hen ziet Luuk mensen picknicken, fietsen en genieten van de zomerse avond. 

“Het is bijzonder,” zegt hij zacht. “Zo dicht bij de stad, en toch zoveel natuur.”