Het was een koude, maar zonnige ochtend in januari. Luuk liep door de Oostvaardersplassen in Lelystad. Hij had zijn verrekijker én zijn nieuwe notitieboek mee. Hij wilde niet alleen vogels spotten, maar ook alles opschrijven wat hij ontdekte. 

Plots hoorde hij een vreemd geluid: “Sloep… sloep… slurp!” 
Luuk keek om zich heen en zag een grote witte vogel met een lange, platte snavel die door het water roerde alsof hij soep aan het eten was. 

“Hoi, ik ben Luuk!” riep Luuk. “Wat ben jij aan het doen?” 
De vogel keek op, waterdruppels vielen van zijn snavel. “Ik ben IJsbrand,” zei hij trots. “Ik ben een lepelaar en ik ben op zoek naar een lekker hapje. Wil je helpen?” 

Luuk lachte. “Ik heb geen lepel zoals jij, maar ik kan wel kijken!” 

Samen zochten ze naar kleine visjes en waterdiertjes.  

“Maar… waarom ben jij eigenlijk nog hier?” vroeg Luuk. “Moeten lepelaars niet naar Afrika in de winter?” IJsbrand grinnikte. “Dat doen de meeste wel, ja. Maar ik ben gebleven omdat de winter hier niet zo streng is. Er is genoeg water en voedsel in Nieuw Land, en het is veilig. Bovendien… ik wilde zien hoe dit gebied verandert. Afrika is mooi, maar daar hebben ze geen Nieuw Land!” 

Toen ze even pauzeerden, vroeg Luuk nieuwsgierig: “IJsbrand, waarom is het hier zo bijzonder?” IJsbrand lachte. “Dat is het mooie, Luuk. Vroeger was hier helemaal geen land. Dit was water, de Zuiderzee! Mensen hebben dijken gebouwd en Flevoland gemaakt. En toen… gebeurde er iets onverwachts.” 

Luuk spitste zijn oren. “Wat dan?” 
“Er bleef een lage plek vol water over. Niemand wist wat ermee moest gebeuren. Maar wij vogels kwamen kijken, planten groeiden, dieren volgden… en zo ontstond de Oostvaardersplassen. Een natuurgebied dat zichzelf maakte!” 

Luuk pakte zijn notitieboek en schreef bovenaan: Januari – natuur die zichzelf maakte. 

IJsbrand spreidde zijn vleugels trots. “En nu is het onderdeel van Nationaal Park Nieuw Land. Samen met de Lepelaarplassen, Marker Wadden en het Markermeer. Het grootste door mensen gemaakte natuurgebied ter wereld!” 

Luuk keek met grote ogen. “Wauw! Dus jij woont in een nationaal park dat mensen hebben bedacht en door de natuur is ingevuld?” “Precies!” zei IJsbrand. “En weet je wat het mooiste is? Het blijft groeien en veranderen. Elk jaar komen er nieuwe planten, nieuwe dieren, nieuwe avonturen.” 

Luuk glimlachte. “Dan kom ik vaak terug. Misschien kunnen we samen nog meer geheimen ontdekken!” 
IJsbrand knipoogde. “Deal! Maar eerst… nog één visje?” 

Luuk lachte hardop. “Oké, maar ik gebruik mijn handen!” 

>> Ga terug naar de overzichtspagina van LUUK & IJSBRAND en ontdek meer.