De lente is nu echt begonnen. De lucht is helderblauw en de zon voelt warm op Luuks gezicht. Hij loopt door het riet en ziet overal tekenen van nieuw leven. Kleine bloemen openen hun blaadjes, en in het water zwemmen piepkleine visjes. “Het lijkt alsof alles wakker wordt,” zegt hij zacht. 

“Dat klopt,” antwoordt IJsbrand, die naast hem door het ondiepe water stapt. “April is de maand van nieuw leven. Kijk daar!” Hij wijst met zijn snavel naar een nest in het gras. Vier donzige kuikens piepen luid, terwijl hun moeder ze beschermend onder haar vleugels houdt. 

“Wat schattig!” roept Luuk. Hij schrijft in zijn notitieboek: April - Eerste kuikens gezien, grauwe gans. 

Ze lopen verder en horen overal vogelgezang. “Wist je dat sommige vogels maar een paar weken nodig hebben om hun jongen groot te brengen?” vertelt IJsbrand. “En dat er nu ook insecten terugkomen? Zonder insecten zouden veel vogels geen voedsel hebben.” 

Luuk knikt. “Alles hangt samen.” 

“Precies,” zegt IJsbrand. “En niet alleen hier in de Oostvaardersplassen. Nieuw Land is groter dan je denkt. Het bestaat uit vier gebieden: de Oostvaardersplassen, de Lepelaarplassen, het Markermeer én Marker Wadden.” 

“Marker Wadden?” vraagt Luuk nieuwsgierig. “Wat is dat?” 

“Een groep nieuwe eilanden in het Markermeer,” legt IJsbrand uit. “Door mensen gemaakt, maar speciaal voor de natuur. Daar groeien planten, broeden vogels en leven vissen. Het is een paradijs voor dieren én voor mensen die willen ontdekken. Je kunt er zelfs wandelen over houten paden en de uitkijktoren beklimmen.” 

“Wauw,” zegt Luuk. “Dus Nieuw Land is niet alleen hier, maar ook op eilanden?” 

“Ja,” knikt IJsbrand trots. “En het mooiste? Het ligt allemaal vlak bij Lelystad. Je kunt met een boot naar Marker Wadden varen.” 

Luuk kijkt om zich heen. Hij ziet paarden grazen in de verte, hoort het geroep van een kievit en het zachte gezoem van de eerste bijen. “Het is alsof de natuur een feestje geeft,” zegt hij lachend. 

“Dat doet ze ook,” grinnikt IJsbrand. “Elke lente opnieuw.” 

Ze staan stil bij een veld vol bloemen. Luuk schrijft in zijn notitieboek: Nieuw leven. Kuikens, bloemen, insecten. Marker Wadden – eilanden voor natuur. 

Als de zon langzaam zakt, zegt Luuk: “Ik wil daar ook heen. Naar die eilanden.” 

“Dat kan,” knipoogt IJsbrand. “Maar eerst… nog één rondje vliegen?” 

Luuk lacht. “Ja! Hoog, zodat ik alles kan zien.”